บทหนังสั้น ฉบับประถม: กรกฎาคม 2020

ฝากติดตามชมผลงานภาพยนตร์ของพวกเราด้วยนะคะ

https://www.youtube.com/watch?v=Iq71RCH-SrQ

บทหนังสั้น เรื่อง ปลากับนก

คำนำ

ภาพยนตร์สั้นเรื่อง ปลากับนก เป็นผลงานจากทีมงานภาพยนตรืสั้นของโรงเรียนบึงสิงโต (สหากหะยีเลาะสมัดประช) จัดทำขึ้นเพื่อเข้าร่วมการประกวดภาพยนตร์สั้นงานศิลปหัตถกรรมนักเรียน ครั้งที่ 69 ปีการศึกษา 2562 มีเนื้อหาการนำเสนอภายใต้แนวคิด “รู้จักตัวตน ค้นพบตัวเอง” การนำเสนอเกี่ยวกับเรื่องราวการค้บพบความถนัด ความสามารถพิเศษของตัวเอง

แรงบันดาลใจในการทำภาพยนตร์สั้นเรื่อง ปลากับนก เกิดจาก อัลเบิร์ต ไอน์สไตร์ นักวิทยาศาสตร์ที่มีชื่อเสียงก้องโลกได้กล่าวไว้ว่า "ทุกคนล้วนเป็นอัจฉริยะ แต่ถ้าคุณตัดสินปลาโดยความสามารถในการปีนต้นไม้ มันจะใช้เวลาทั้งชีวิต คิดว่าตัวเองโง่" นักเรียนในโรงเรียนหรือห้องเรียนของเราก็ไม่มีใครที่จะเก่งเหมือนกันไปหมดทุกอย่าง ทุกๆคนต่างก็มีความสามารถที่แตกต่างกัน ดังนั้นเราจึงไม่ควรตัดสินผู้อื่นด้วยสิ่งที่เขาไม่ถนัด

แท้จริงแล้วเราไม่ได้โง่ที่ปีนต้นไม้ไม่ได้ แต่บางครั้งเราก็ไม่ฉลาดที่ไม่รู้ว่าจริงๆแล้วเราว่ายน้ำได้เก่งเท่านั้นเอง ค้นตัวเองให้ได้ หาตัวเองให้เจอ แล้วฝึกฝน สุดท้ายแล้ว เราจะก็ประสบความสำเร็จและมีความสุขได้เช่นกัน

พวกเราหวังเป็นว่า ภาพยนตร์สั้นเรื่องนี้จะให้ข้อคิดที่เป็นประโยชน์กับทุกๆท่าน และถ้าหากมีข้อบกพร่องประการใดต้องอภัยไว้ ณ ที่นี้

ทีมงานภาพยนตร์สั้น บึงสิงโตฟิล์ม

ปลากับนก

บทภาพยนตร์สั้น ภายใต้แนวคิด “รู้จักตัวตน ค้นพบตัวเอง”

รายชื่อสมาชิกทีมภาพยนตร์สั้น

1. ด.ญ. ดารินทร์ แดงโกเมน เขียนบทภาพยนต์

2. ด.ญ. ณัฐณิชา มูฮาหมัด กำกับภาพยนต์

3. ด.ช. ซุเบท บุญเรือง ถ่ายภาพ

4. ด.ช. นาวี บุญเรือง ตัดต่อ

5. ด.ช. พีรพล พึ่งนุสนธ์ แสดงนำและช่วยตัดต่อ

ครูที่ปรึกษา

นางสาวนาถตยา มีภูงา

นางอำพร มะนูรีม

ผู้อำนวยการ

นายสุพิน ที่ภักดี

โรงเรียนบึงสิงโต(สหากหะยีเลาะสมัดประชาสรรค์)

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาฉะเชิงเทรา เขต 1

งานศิลปหัตถกรรมนักเรียนครั้งที่ 69 ปีการศึกษา 2562

กลุ่มสาระการเรียนรู้ สังคมศึกษา ศาสนา และวัฒนธรรม

ปลากับนก

บทภาพยนตร์สั้น ภายใต้แนวคิด “รู้จักตัวตน ค้นพบตัวเอง”

ฉากที่ 1 - ภายนอก/บ้าน/เวลาเช้า

เช้าวันหนึ่ง

แม่ : “วาอิ้ล สายแล้ว ไปโรงเรียนได้แล้วลูก”

วาอิ้ล : “ครับแม่”

เด็กชายวาอิ้ลวิ่งลงจากบ้านใส่รองเท้านักเรียนแล้วรีบวิ่งออกจากบ้านไปโรงเรียน

เขาวิ่งออกจากซอยหน้าบ้านแล้วข้ามสะพาน วิ่งเข้าโรงเรียน

ฉากที่ 2 - ภายนอก/โรงเรียน-หน้าเสาธง/เวลาเช้า

ครู : “วันนี้ เราจะคัดเลือกนักเรียนที่มีความสามารถด้านต่างๆ ไปเป็นตัวแทนแข่งขันของโรงเรียนค่ะ”

ฉากที่ 3 - ภายในอาคาร/โรงเรียน-ห้องเรียน/เวลาสาย

วาอิ้ล : “ทุกคน..ไม่ว่าใครมักจะทำอะไรได้ดีสักอย่างหนึ่ง”

วาอิ้ล : “บางคนก็เก่งคณิตศาสตร์”

นักเรียนหญิงคนหนึ่งกำลังแก้ที่ยากบนกระดานและทำได้ถูกต้อง เมื่อทำเสร็จก็ได้รับเสียงปรบมือจากเพื่อนๆ

วาอิ้ล : “บางคนก็เก่งภาษาอังกฤษ”

นักเรียนคนหนึ่งนำเสนอคำศัพท์ภาษาอังกฤษหน้าชั้นเรียน

วาอิ้ล : “บางคนก็เก่งศิลปะ”

ภาพ insert นักเรียนคนหนึ่งโชว์ผลงานภาพวาดระบายสีของตนเองหน้าชั้นเรียน ซึ่งรับเสียงปรบมือชื่นชมจากเพื่อน ๆ

วาอิ้ล : “บางคนก็เล่นดนตรีเก่ง”

นักเรียนคนหนึ่งกำลังแสดงความสามารถด้านดนตรี ด้วยการตีกลองอย่างสุดฝีมือและได้รับเสียงปรบมือชื่นชมจากเพื่อนๆ

วาอิ้ล : “บางคนก็เล่นกีฬาเก่ง”

นักเรียนชายกลุ่มหนึ่งกำลังเล่นฟุตบอลอยู่ในสนาม พวกเขามีลีลาการเล่นฟุตบอลอย่างยอดเยี่ยม

วาอิ้ล : “ส่วนผม...ไม่เก่งอะไรเลยสักอย่าง”

เด็กชายวาอิ้ล กำลังวิ่งกระหืดกระหอบมาถึงหน้าห้องเรียน ซึ่งเริ่มชั้นเรียนไปแล้ว เขาจึงขออนุญาตเข้าห้องเรียนแล้วเดินเข้าไปในห้อง

วาอิ้ล : ครูครับ ขออนุญาตเข้าห้องครับ

เด็กชายวาอิ้ลออกมาแสดงวิธีทำโจทย์คณิตศาสตร์บนกระดานดำ แต่เมื่อเขาทำไม่ได้ จึงถูกเพื่อนๆหัวเราะเยาะและด่าว่า

เสียงเพื่อน: “ไอ้โง่เอ๊ย ฮ่าๆๆๆ”

เมื่อเด็กชายวาอิ้ลออกไปนำอ่านคำศัพท์ เขาอ่านผิด จึงถูกเพื่อนหัวเราะเยาะและด่าว่า

เสียงเพื่อน: “ฮ่าๆๆ ไอ้โง่ อ่านก็ผิด”

เมื่อเด็กชายวาอิ้ลออกไปนำเสนอผลงานศิลปะ ผลงานภาพวาดระบายสีของเขาราวกับภาพวาดระบายสีของเด็กอนุบาล จึงถูกเพื่อนหัวเราะเยาะและด่าว่า

เสียงเพื่อนคนหนึ่ง : “ฮ่าๆๆ บ้านอย่างกับขี้เลย ฮ่าๆๆ

เสียงเพื่อนอีกคน : “ดูก้อนเมฆเค้าสิ มีแต่สีฟ้า นี่มาสีส้ม ปัญญาอ่อน ฮ่าๆๆ”

เด็กชายวาอิ้ลเริ่มมีสีหน้าเศร้าสลด ทำไมเขาทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่างจนต้องโดนเพื่อนหัวเราะเยาะและด่าว่าเช่นนี้

เมื่อเด็กชายวาอิ้ลออกไปแสดงการเล่นดนตรี ด้วยการตีกลองแบบเพื่อนแต่เขาก็ตีไม่เป็นจนทำไม้ตีกลองหลุดมือ เพื่อนๆต่างก็โห่ไล่แล้วปาก้อนกระดานใส่เขา

เด็กชายวาอิ้ลรู้สึกเสียใจมากที่เขาทำอะไรก็โดนเพื่อนหัวเราะเยาะต่อว่า ตลอดเวลา เขาเดินคอตกออกจากหน้าชั้นเรียนไป

ฉากที่ 4 – ภายนอก/โรงเรียนสนามฟุตบอล/เวลาบ่าย

เมื่อเด็กชายวาอิ้ลเล่นฟุตบอล เขาเล่นไม่เก่งเลย และสะดุดขาตัวล้มขณะวิ่งเข้าไปหาลูกบอล เขาล้มจนหน้าคว่ำ เมื่อจะเงยหน้าขึ้นมาก็โดนลูกบอลกระเด็นใส่หัว และได้ยินเสียงหัวเราะเยาะจากเพื่อนๆ ทำให้เขารู้สึกโกรธ

ฉากที่ 5 - ภายนอก/ทุ่งนา/เวลาเย็น

เด็กชายวาอิ้ลกำลังนั่งมองเหม่อ อยู่กลางทุ่งนา เขาคิดถึงเรื่องต่างที่เกิดขึ้น ขณะนั้นเอง พ่อของเขาก็ปั่นจักรยานมาหาเขา พ่อลงไปนั่งข้างๆเด็กชาย แล้วถามว่า

พ่อ: “มานั่งทำอะไรตรงนี้ล่ะลูก”

วาอิ้ล: “พ่อครับ...ทำไมผมทำอะไร ก็ไม่เก่งเหมือนเพื่อนในห้องล่ะครับ”

พ่อ: “แล้วลูกชอบทำอะไรล่ะ”

วาอิ้ล: “ไม่รู้สิครับ”

พ่อ: “พ่อจะเล่าอะไรให้ฟังนะ มีเด็กชายคนหนึ่ง ทำอะไรไม่เก่งสักอย่าง ตอนที่เขาหัดปั่นจักรยานครั้งแรก ก็ล้มไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง และทุกครั้งที่ล้มลง เด็กชายคนนั้นก็จะลุกขึ้นมาปั่นใหม่อีกครั้ง อีกครั้ง และอีกครั้ง ในที่สุด เขาก็ปั่นจักรยานได้เร็วมาก

ที่สนามหญ้า เด็กชายตัวเล็กๆคนหนึ่งกำลังหัดปั่นจักรยานด้วยตัวเอง เขาล้มหลายครั้งและลุกขึ้นเองทุกครั้ง แม้จะเจ็บตัวแต่เขาก็ไม่ยอมแพ้ จนปั่นจักรยานได้สำเร็จ

พ่อ: “ลูกรู้ไหมเพราะอะไร”

วาอิ้ล: “เพราะหมาไล่ควด”

ภาพเด็กชายที่ปั่นจักรยานไปร้องตะโกนไปเพราะมีสุนัขตัวใหญ่วิ่งเห่าไล่เขาอยู่นั่นเอง

พ่อ: “ฮ่า ๆๆๆๆ”

วาอิ้ล: “อ๋อ เพราะว่า...เขาไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆ ใช่ไหมครับพ่อ”

พ่อ: “ถูกต้อง เด็กชายคนนั้นก็คือพ่อตอนเด็กนั่นเอง”

ภาพใบหน้าของเด็กชายปั่นจักรยานซ้อนทับกับใบหน้าของผู้เป็นพ่อ

พ่อหันมาหยิบของบางอย่างยื่นให้ลูก มันคือรองเท้าสำวิ่งนั่นเอง เพราะพ่อรู้ว่าเขาเป็นเด็กที่ไม่เคยหยุดวิ่ง

วาอิ้ล: “พ่อให้ผมหรอครับ ขอบคุณครับ”

พ่อ: “ลูกจำได้นะว่า ลูกไม่ต้องเก่งที่สุด แต่ลูกต้องพยายามให้มาก คนเราทุกคนมีความถนัด ไม่เหมือนกัน ถ้าลูกเป็นนก ก็อย่าฟังเสียงของลิงที่กำลังปีนต้นไม้ จงเก่งและดี ในแบบของตัวอง ลูกไม่จำเป็นต้องเก่งเหมือนใคร และใครไม่จำเป็นต้องเหมือนลูก จงภูมิใจในตัวเองไม่ว่าลูกจะทำอะไร และทำได้แค่ไหนก็ตาม

พ่อ: เด็กคนนั้นก็คือพ่อตอนเด็กๆนั่นเอง

วาอิ้ล: “ผมรู้แล้วครับว่าผมชอบอะไร วิ่งแบบพี่ตูน”

ฉากที่ 6 - ภายนอก/ถนน-สนามวิ่ง/เวลากลางวัน

เด็กชายวาอิ้ลจึงเริ่มออกวิ่งจากคันนา วิ่งไปบนถนน บรรยากาศล้อมรอบไปด้วยทุ่งทาข้าว เขียวเหลือง เขาวิ่งทุกวันอย่างไม่ย่อท้อ

จนถึงวันที่โรงเรียนจัดการแข่งขันวิ่งกรีฑาประจำปี เด็กชายวาอิ้ลวิ่งออกจากจุดเริ่มต้นไปพร้อมกับเพื่อนๆ และเขาก็วิ่งนำหน้าทุกคน ในขณะนั้นเอง มีเพื่อนคนหนึ่งเสียหลักล้มลงไป เด็กชายวาอิ้ลจึงหยุดวิ่งแล้วรีบเข้าไปช่วยพยุงเพื่อนลุกขึ้นมา ขณะที่เพื่อนคนอื่นๆวิ่งผ่านไปเฉยๆ เพื่อนของเขาขาเจ็บและตรงนั้นก็ไม่มีใครแล้ว เขาจึงประคองเพื่อนวิ่งไปจนเข้าเส้นชัยเป็นอันดับสุดท้าย

ที่เส้นชัย เพื่อนๆทุกคนต่างปรบมือให้และชื่นชมเขา ที่มีเขาน้ำใจนักกีฬา ช่วยเหลือเพื่อน และเพื่อนๆก็ขอโทษเขาที่เคยด่าว่า

ด.ช.แกะ : วาอิ้ล เราต้องขอโทษด้วยนะ ที่เคยว่านาย

วาอิ้ล : ไม่เป็นไรหรอกเพื่อน

ด.ช.เบส : เราขอโทษด้วยนะ

ด.ญ.โม : เราก็ต้องขอโทษด้วยเหมือนกัน

วาอิ้ล : ไม่เป็นไรหรอก

ตั้งแต่นั้นมา เด็กชายวาอิ้ลก็ไม่ถูกเพื่อนหัวเราะเยาะและด่าว่าโง่อีกเลย

ฉากที่ 7 - ภายนอก/ลำคลอง ทุ่งนา ถนน/เวลาเย็น

ในลำคลองมีเป็ดว่ายน้ำอยู่ และบนท้องฟ้าก็มีนกบินไปมา กำลังกลับเข้ารัง

วาอิ้ล: “มีคนกล่าวไว้ว่า ปลาไม่ผิดที่ปีนต้นไม้ไม่ได้ นกไม่ผิดที่ว่ายน้ำไม่เป็น”

เด็กชายวาอิ้ลมีความพยายาม ตั้งใจเรียน และตั้งใจฝึกเล่นฟุตบอล

วาอิ้ล: “เรียนไม่เก่งไม่ได้แปลว่าโง่ ที่เรียนไม่เก่งไม่ได้แปลว่าโง่ ที่สำคัญคือ ต้องค้นหาตัวเองให้เจอ”